Sterke teamprestatie Ruinerwold in Slagharen

Zaterdagavond 20 december mocht een zevental spelers van Ruinerwold na een jaar lang in regen en zonneschijn voetballen, de zaal in. Het eerste ronde van het Protos Weering Zaalvoetbaltoernooi, waarin 100 deelnemende verenigingen in 25 sporthallen aan de aftrap verschenen, stond op het programma.

Coach Chiel Kooiker kwam wikkend en wegend tot een selectie van zeven vaardige strijders: Lard Gol, Imre Gol, Julian van Bohemen, Tomas Drost, Finn Meinen, Daan Hoogenberg en Henk-Lasse Emmink. Tevens is het niet eenvoudig voor een assistent-scheidsrechter om de hectische sfeer van Protos te overleven, waardoor Per Ove Boxem voor deze klus werd aangewezen.

De eerste test vond plaats op de heenreis. Er moest worden afgereisd naar Slagharen, en dan weet iedereen direct waar de eerste uitdaging in schuilt: twee routes. Het was daarmee aan Tomas Drost, ervaren in voertuigen, mechaniek en alles wat daarbij komt kijken – dus ook het daadwerkelijke uitvoerende gedeelte op de weg – om de juiste route te kiezen. Uiteindelijk speelde Drost op safe door het traject door Hollandscheveld (aldaar schijnbaar ‘Holly’/’Holla’ in straattaal) te prefereren, wat de juiste keuze bleek.

Ruim voor 18.00 uur kwamen zodoende de mannen aan in Slagharen, waar al een flinke rij voor de deur stond. In de kleedkamer bleek al snel dat er op uiterlijk vertoon in ieder geval niet verloren zou worden, doordat met name en Henk-Lasse Emmink en Tomas Drost hagelnieuwe spierwitte patta’s uit de tassen toverden.

Om 18.30 stond de eerste wedstrijd van de avond op de rol, waarin het direct tegen de ‘thuisclub’ mocht spelen: EMMS. De mannen uit Slagharen bleken niet alleen over een grote harde kern te beschikken, maar ook over een prima selectie zaalvoetballers.

Zomaar beginnen aan de wedstrijd was er echter niet bij. Ruinerwold en EMMS beschikten beide over rood-witte outfits en de thuisspelende ploeg (Ruinerwold in dit geval) zou (ergens terug te vinden in de reglementen schijnbaar) dan voor een afwijkend tenue moeten zorgen. Uiteindelijk zou het goedkomen, in de vorm van gele veiligheidshesjes met fraaie reflectiestrepen.

In een wedstrijd waarin Ruinerwold de poorten gedisciplineerd verdedigde en er zelf geregeld gevaarlijk uitkwam, kreeg het twee lullige goals tegen en wist het zelf nog niet met scherp te schieten. Met een 3-0 overwinning voor EMMS sloot Ruinerwold zo de eerste 25 minuten af, maar voelde het gelijk dat de avond perspectief had.

In de tweede wedstrijd kwam precies hetgeen eruit, wat er in de eerste wedstrijd al in zat. Lutten liep zich stuk op Ruinerwold, dat defensief geen centimeter ruimte weggaf en met Lard Gol een betrouwbaar slot op de laatste deur had, en was zelf aanvallend gevaarlijk. Finn Meinen opende de score met een mooie individuele actie, waarna Lutten moest gaan komen.

Ruinerwold verslapte niet, en kwam er flitsend uit op de counter. Met twee schitterende doelpunten van Daan Hoogenberg en ook een tweede treffer van Finn Meinen pakte Ruinerwold de eerste drie punten via een klinkende 4-0 zege. Ruinerwold besefte dat het maar zo een bijzondere avond kon worden, doordat zes punten & een doelsaldo rond het nulpunt meestal een plek als één van de ‘beste derde’ oplevert.

In het derde treffen van de avond was het vooral zaak om de huid zo duur mogelijk te verkopen en te loeren op een stuntje. Tegenstander DKB beschikte namelijk over een echt zaalvoetbalteam, met jongens die al jaren op hoog niveau in de zaal spelen én smaakmaker Justin Benjamins in de gelederen. Benjamins won meermaals het toernooi en bekroonde zich daarin ook geregeld als topscorer.

Ruinerwold deed het opnieuw verdienstelijk, maar had niet het geluk van een doelpuntje prikken op het juiste moment. DKB liep zodoende in de slotfase uit naar 3-0. Een acceptabele uitslag voor Ruinerwold, want daarmee kwam het op een doelsaldo van -2 met nog één wedstrijd te gaan: de klassieker tegen Vitesse’63 uit Koekange.

Een intensieve observatie van de geel-rode mannen uit Koekange leverde een duidelijk tactisch plan op: laten komen en toeslaan in de omschakeling. Dit verliep alleraardigst, hoewel Vitesse’63 via een knappe aanval toch op voorsprong wist te komen. Ruinerwold drong vervolgens aan, mede met Finn Meinen als vliegende keeper, maar zag menig schot over, voorlangs of op de vuisten van de sterk keepende Bart Jan van Dijk eindigen.

Helaas eindigde daarmee de laatste wedstrijd in een minimale 1-0 nederlaag, wat voor Vitesse (met zes punten & een doelsaldo rond het nulpunt) precies genoeg bleek voor een plek als ‘beste derde’.

Zo kwam daarmee een einde aan het Protos avontuur, waar er met een vleugje geluk zomaar de volgende ronde bereikt had kunnen worden. Met opgeheven hoofd kon dan ook de € 15,- premie in ontvangst worden genomen, verkregen door een wedstrijd met minimaal drie doelpunten verschil te winnen.

Lang nagenieten in Slagharen was er niet bij, aangezien het gros van de selectie uiteraard met grote spoed door moest naar de feesttent van Gol aan de Larijweg.

Met het einde van deze zaal episode kan Ruinerwold ook alvast vooruitkijken op 2026. Op 4 januari wordt de training hervat (bij winst van het Protos toernooi was er zowaar een vrije zondag toegezegd, maar deze glipt de mannen nu helaas door de vingers), waarna de uitwedstrijd tegen VIOS in Oosterhesselen op 11 januari wacht.